«از دو پسر معلولم در خانه نگهداری می‌کنم، اما دخترم را به شبانه‌روزی سپرده‌ام؛ چون وقتی از خانه بیرون می‌رفتم حضور آن‌ها با هم، در خانه خطرناک بود. برای دخترم هم دلم می‌سوزد و ناراحتش هستم و دائم دلم پیش اوست، اما چاره‌ای ندارم. هفته‌ای دو بار به دخترم سر می‌زنم و داروها و وسایل مورد نیازش را برایش می‌برم. الان یدالله که حالش از صفر بهتر است، خرید بیرون و خرده‌کاری‌ها را انجام می‌دهد. گاهی با هم دعوا و کتک‌کاری می‌کنند، یک موقع خوبند و یک موقع بد. وقتی عصبانی می‌شوند، یکی چاقو برمی‌دارد، آن یکی هم یخچال و وسایل خانه را خرد می‌کند و با هم نمی‌سازند. موقع عصبانیت هم مرا کتک می‌زنند و فحش می‌دهند، اما چاره‌ای جز نگهداری از آن‌ها ندارم.»

در جنگ قدیمی بین عروس و مادرشوهر، نه عروس مقصر است و نه مادرشوهر، و مقصر اصلی جناب آقای داماد است که نمی‌تواند بین مادر و همسرش صلح و صفا ایجاد کند. اگر آقای دامادی در میان نبود، این دو خانم بزرگوار هیچ دلیلی برای اختلاف با هم نداشتند و چه‌بسا دوستان خوبی هم بودند، اما زمانی به دو رقیب تبدیل می‌شوند که هرکدام می‌خواهند سهم بیشتری از قلب، وقت و توجه یک مرد را به‌دست بیاورند.

زماني كه علائم و نشانه‌هاي پديدار شدن دعوا و مشاجره را مشاهده كرديد سعي كنيد آن را به زماني موكول كنيد كه بچه‌ها حضور ندارند شايد تا آن زمان عصبانيت شما فروكش كند؛ در واقع بهترين علاج عصبانيت به تاخير انداختن آن است

بدانید کودک،کودک است ونوجوان،نوجوان و یادگیری یعنی دیدن هرآنچه را که بچه ها می بینند و یاد می گیرند.