به گزارش شبنم ها، به نقل از عصر همدان حمیدرضا رستمی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «عصر همدان» با ابراز نگرانی عمیق از شیوع بیرویهٔ سبک زندگی نشسته در جامعهٔ امروزی، گفت: ورزش، نه یک انتخاب تفننی، بلکه یک ضرورت غیرقابلانکار برای بقای سلامت جسمانی و روانی است و از مؤثرترین، کمهزینهترین و در دسترسترین راهکارها برای مقابله با سونامی بیماریهای مزمن قرن حاضر محسوب میشود.
وی با اشاره به دادههای بالینی خود مبنی بر افزایش چشمگیر مراجعهٔ جوانان و حتی نوجوانان با شکایتهای شایعِ گردندرد، کمردرد، زانودرد و گرفتگیهای مزمن عضلانی، افزود: این عوارض دیگر مختص سالمندان نیست و ریشه در ضعف پیشروندهٔ عضلات تثبیتکنندهٔ مفاصل، خشکی بافتهای نرم و کاهش انعطافپذیری ستون فقرات دارد که همگی معلول ساعتها بیتحرکی پشت میز، رانندگی و استفاده از گوشیهای هوشمند است.
این فیزیوتراپیست با تأکید بر اینکه بدن انسان برای حرکت طراحی شده و هر دقیقه بیتحرکی، زنجیرهای از اختلالات بیومکانیکی را در سراسر دستگاه اسکلتی-عضلانی به راه میاندازد، عنوان کرد: ورزش منظم تنها روانکنندهٔ طبیعی مفاصل و محرک اصلی بازسازی بافتها است.
رستمی با بیان اینکه ورزش، علاوه بر تقویت تودهٔ عضلانی و افزایش تراکم استخوانی، نقش کلیدی در بهبود گردش خون، تنظیم فشارخون، کنترل قند خون، کاهش التهابات سیستمی و حتی تعدیل سطح کورتیزول و هورمونهای استرس دارد، گفت: بهگونهای که میتوان ۳۰ دقیقه پیادهروی تند یا تمرینات هوازی سبک را معادل یک داروی چندمنظورهٔ غیرشیمیایی با عوارض صفر در نظر گرفت.
وی با اشاره به اینکه ورزش کردن از بروز آرتروزهای زودهنگام و دیسکهای بیرونزده پیشگیری میکند، تصریح کرد: ورزش، بهواسطهٔ ترشح اندورفین و سروتونین، یکی از مؤثرترین ابزارهای مقابله با افسردگی، اضطراب و خشمهای روزمرهٔ ناشی از فشارهای شهری بهشمار میرود.
این فیزیوتراپیست با انتقاد از نگاه حاشیهای به ورزش در برنامهٔ روزانهٔ اقشار مختلف، بهویژه کارمندان، دانشجویان و زنان خانهدار، عنوان کرد: متأسفانه در فرهنگ امروزی، بسیاری از افراد تنها زمانی به فکر ورزش میافتند که با درد یا آسیب جدی مواجه شدهاند، در حالی که رویکرد اصلی باید پیشگیرانه و مبتنی بر نهضت کوچک کردن مدت زمان بیتحرکی باشد.
رستمی ادامه داد: حتی در محیط کار، با برخاستنهای کوتاهمدت هر ۴۵ دقیقه، کششهای سادهٔ گردن و کمر، و جایگزینی بخشی از مسیرهای روزانه با پیادهروی، میتوان گامهای مؤثری در جلوگیری از تحلیل رفتن تواناییهای حرکتی برداشت.
وی در پایان با تأکید بر اینکه سرمایهگذاری بر ورزش همگانی، بهمراتب بهصرفهتر از پرداخت هزینههای گزاف جراحیها، فیزیوتراپیهای طولانیمدت و دارودرمانیهای مزمن است، افزود: جامعهای که ورزش را به حاشیهٔ اوقات فراغت تبعید کند، ناگزیر با کاهش بهرهوری کاری، افزایش غیبتهای شغلی، افت کیفیت خواب و روابط اجتماعی، و در نهایت پیری زودرس جمعیت مواجه خواهد شد.
این فیزیوتراپیست با تأکید بر اینکه بدن انسان برای حرکت طراحی شده و هر دقیقه بیتحرکی، زنجیرهای از اختلالات بیومکانیکی را در سراسر دستگاه اسکلتی-عضلانی به راه میاندازد، عنوان کرد: ورزش منظم تنها روانکنندهٔ طبیعی مفاصل و محرک اصلی بازسازی بافتها است.
رستمی با بیان اینکه ورزش، علاوه بر تقویت تودهٔ عضلانی و افزایش تراکم استخوانی، نقش کلیدی در بهبود گردش خون، تنظیم فشارخون، کنترل قند خون، کاهش التهابات سیستمی و حتی تعدیل سطح کورتیزول و هورمونهای استرس دارد، گفت: بهگونهای که میتوان ۳۰ دقیقه پیادهروی تند یا تمرینات هوازی سبک را معادل یک داروی چندمنظورهٔ غیرشیمیایی با عوارض صفر در نظر گرفت.
وی با اشاره به اینکه ورزش کردن از بروز آرتروزهای زودهنگام و دیسکهای بیرونزده پیشگیری میکند، تصریح کرد: ورزش، بهواسطهٔ ترشح اندورفین و سروتونین، یکی از مؤثرترین ابزارهای مقابله با افسردگی، اضطراب و خشمهای روزمرهٔ ناشی از فشارهای شهری بهشمار میرود.
این فیزیوتراپیست با انتقاد از نگاه حاشیهای به ورزش در برنامهٔ روزانهٔ اقشار مختلف، بهویژه کارمندان، دانشجویان و زنان خانهدار، عنوان کرد: متأسفانه در فرهنگ امروزی، بسیاری از افراد تنها زمانی به فکر ورزش میافتند که با درد یا آسیب جدی مواجه شدهاند، در حالی که رویکرد اصلی باید پیشگیرانه و مبتنی بر نهضت کوچک کردن مدت زمان بیتحرکی باشد.
رستمی ادامه داد: حتی در محیط کار، با برخاستنهای کوتاهمدت هر ۴۵ دقیقه، کششهای سادهٔ گردن و کمر، و جایگزینی بخشی از مسیرهای روزانه با پیادهروی، میتوان گامهای مؤثری در جلوگیری از تحلیل رفتن تواناییهای حرکتی برداشت.
وی در پایان با تأکید بر اینکه سرمایهگذاری بر ورزش همگانی، بهمراتب بهصرفهتر از پرداخت هزینههای گزاف جراحیها، فیزیوتراپیهای طولانیمدت و دارودرمانیهای مزمن است، افزود: جامعهای که ورزش را به حاشیهٔ اوقات فراغت تبعید کند، ناگزیر با کاهش بهرهوری کاری، افزایش غیبتهای شغلی، افت کیفیت خواب و روابط اجتماعی، و در نهایت پیری زودرس جمعیت مواجه خواهد شد.